De (on-)zin van plannen en organiseren

De (on-)zin van plannen en organiseren

De (on-)zin van plannen en organiseren

Bij sommige mensen lopen de rillingen over de rug als ze horen over ‘plannen en organiseren’. “Kun je dan niets meer spontaan doen en moet alles dan zo strak volgens een planning lopen?” vragen ze zich af. Ik ben zelf wel een behoorlijke planner; ik ben gek op to do-lijstjes en dan vooral op het weer afstrepen van deze lijstjes. Er is bijna niets dat mij blijer maakt dan een afgevinkt to do-lijstje. Vroeger maakte ik deze lijstjes ook al heel regelmatig, meestal op een los blaadje. Tegenwoordig doe ik dat in een notitieboekje; een hip woord daarvoor is bullet journal. Ik gebruik dat boekje voor nagenoeg alles: op die manier kan ik alles weer gemakkelijk terugvinden. Het gebruik van dit boekje heeft mijn leven een stuk aangenamer gemaakt.

Als ik duidelijker en strakker plan, krijg ik ook meer gedaan.

En nee hoor, het is niet zo dat alles moet wijken voor mijn planning; juist niet. Ik laat een planning het liefst vóór me werken. Zo voorkom ik dat ik word overvallen door taken die ik ‘plotseling’ af moet hebben of gebeurtenissen die me overvallen, omdat ik er niet voldoende op heb geanticipeerd. Het maakt dat ik meer rust in mijn hoofd krijg. En het belangrijkste: het hoeft niet allemaal af! Ik ben al blij als ik de helft van mijn taken af krijg op een dag! Want beter de helft af, dan van alles niks klaar. Ook het maken van heldere afspraken werkt goed: als je een afspraak hebt gemaakt, dan weet je wat je van de ander kunt verwachten, en de ander van jou.

Soms komt er nu eenmaal iets tussendoor.

De hond wordt verkouden, er steekt een storm op die de pannen van het dak blaast of een kind heeft een liefdesverdrietje. Soms zijn er nu eenmaal dingen die voorrang hebben. Maar het maken van een planning voorkomt dat ik word overvallen door gebeurtenissen in het leven. En veel dingen kun je niet zien aankomen, maar hieraan kan je je vaak ook aanpassen.

Het belang van afspraken maken

Een voorbeeld over het belang van afspraken maken: Toen mijn kinderen 9 en 11 waren en dus niet meer elke minuut oppas hoefden te hebben, had ik het goed geregeld, vond ik zelf. Als ik vroege dienst had, kwam ik kort nadat de jongens uit school kwamen, thuis. Ze wisten dat ik er bijna aankwam en ze mochten zelf alvast wat drinken en iets lekkers pakken. Maar zoals ik had kunnen weten, kan er altijd iets gebeuren waardoor dingen anders lopen dan je had gepland. Op een dag kon ik door een crisis niet op de normale tijd naar huis. Ik had al een paar keer naar huis gebeld, maar er werd niet opgepakt. Ik werd steeds ongeruster en ik belde mijn vriendin om haar te vragen of ze even wilde kijken of alles goed ging. Zij belde me even later en zei dat de deur wagenwijd open stond, maar dat de jongens nergens te zien waren. Door dat bericht kon ik mijn gedachten niet goed houden bij de situatie op het werk, en maakte ik me ook nog eens enorm ongerust over mijn eigen jongens. Een ‘verlies-verlies-situatie’ dus.

Ik was ten einde raad!

Ik was enorm bezorgd en toen we werden ontzet door collega’s die het zoeken naar de vermiste pupillen overnamen, ben ik met gierende banden naar huis gereden. Van de jongens ontbrak nog steeds ieder spoor. In de auto naar huis waren de meest vreselijke scenario’s aan mijn geestesoog voorbij getrokken. Ik was inmiddels ten einde raad en ging rondbellen. Na diverse verhitte telefoontjes kreeg ik mijn jongste zoon monter en opgewekt aan de lijn. Hij vertelde dat hij dus bij een vriendje was, en zijn broer bij dat-en-dat vriendje. Ik zei dat ik ontzettend ongerust was geweest. “Maar ik heb toch een briefje geschreven?” zei hij verbaasd. Briefje? Ik had nergens een briefje gezien! Maar nu ik wist waar ze waren, kon ik weer rustig ademhalen. Toen ik de telefoon had neergelegd, zag ik ineens op de rand van een tijdschrift gekrabbeld staan:

“Yo mama, ik ben bij E, en Dennis is bij K. xx-jes Dion”

Had ik betere afspraken met ze gemaakt, bijvoorbeeld over het inspreken van mijn voicemail als ze elders gingen spelen en het op slot doen van de deur, dan had ik niet zo in de rats hoeven zitten. Nu moest ik er echt een uur van bijkomen. En zij waren zich van geen kwaad bewust.

 

De (on-)zin van plannen en organiseren

 

Een to-do lijst móet niet elke dag af

Tegenwoordig maak ik met mezelf de afspraak dat mijn to do-lijstje niet af hoeft, maar dat ik wel elke dag kijk wat de meest belangrijke taak is, en die ga ik dan ook écht doen. Omdat ik alles nu verzamel in een boekje, raak ik de to do’s ook niet meer kwijt. Eens per week zet ik de grote lijnen uit wat ik die week wil doen, en elke dag verdeel ik dit weer in kleine taakjes. Ik maak de stapjes zo klein mogelijk, zodat het gemakkelijker is om een to do-tje af te vinken. Soms maak ik een dag geen planning en pak ik het de dag erna weer op. Afvinken is namelijk nog steeds een van mijn grootste genoegens.

Maar niet tegen elke prijs. Want in de bodem blijf ik een Ongedisciplineerd Lui Wijf. 😉

Plan jij alles in? Doe jij aan bullet journaling?

 

Schrijver | Waar is Mam
Ik ben Evelyn Reidinga, bouwjaar 1971, getrouwd met Bert en moeder van twee volwassen zoons. Ik ben werkzaam als zelfstandig coach en daarnaast nog een aantal uren per week werkzaam bij een welzijnsorganisatie. In mijn vrije tijd kan ik uren kijken naar series en docu’s. Ik hou van haken, foto’s bewerken, bullet-journalling. Ik ben gek op interieur-styling en ik hou er van om uit eten te gaan wijn te drinken en ik probeer regelmatig aan lichaamsbeweging te doen in de vorm van Bodypump en hardlopen.

Ik ben heel benieuwd naar jouw reactie?