Ik doe niet aan goede voornemens voor een nieuw jaar

Ik doe niet aan goede voornemens voor een nieuw jaar

Ik doe niet aan goede voornemens voor een nieuw jaar

Ik doe niet aan goede voornemens op 1 januari. Stoppen met roken deed ik een jaar of wat geleden op 13 mei. Begrijp me goed: het was niet mijn eerste poging. Vaak, heel vaak heb ik een poging ondernomen en even zo vaak mislukte het jammerlijk. Die keer lukte het wel. Ik heb mezelf verbaasd, maar het lukte gewoon. Niet omdat ik dacht: “Ik mag/ wil/ ga nooit meer roken”, zoals ik de voorgaande pogingen deed, maar meer: “Ik hóef nu/komend uur/vandaag niet te roken.” En natuurlijk: ik miste ergens iets. Ik had doorlopend een soort gevoel van heimwee. Heimwee naar een vriend, of zoiets, zo voelde het. En elk uur dat ik niet rookte, voelde ik me krachtiger worden. Ik kan het ook niet zo goed uitleggen, eigenlijk. Als het zo simpel was als ik het hier vertel, was ik er wel tien, twintig jaar eerder mee gestopt.

Goede Voornemens vind ik niet zo’n goede benaming

Je neemt je iets voor, mooi. Dat klinkt goed. Maar het laat nog veel open en “tussen aanhalingstekens”. Maar zeg eens eerlijk: Hoe vaak is iets wat je je hebt voorgenomen werkelijkheid geworden? Als één van mijn zoons tegen mij zegt: “Ik heb me voorgenomen om ergens deze maand mijn kamer op te ruimen”, heb ik er minder vertrouwen in dan wanneer hij zegt: “Zaterdag om 10 uur ga ik mijn kamer opruimen”. De dag dat een van mijn zoons dat tegen me zegt, moet overigens nog komen, maar het gaat om het voorbeeld. 🙂

Terug naar waarom ik begon over Goede Voornemens

Het is echt niet zo dat ik zo aan het eind van een jaar geen moment van reflectie heb. Juist wel. Ik kijk naar wat het afgelopen jaar mij bracht en tel mijn zegeningen. Ik neem mee wat goed is en laat achter wat niet goed voelt. Maar het woord “Voornemens” is mij te vrijblijvend. Je gaat iets doen of je gaat iets niet doen. Ik wil de komende tijd wat kilo’s kwijt. Van mezelf, om precies te zijn. Maar dat niet alleen, ik wil me lekkerder in mijn vel voelen, meer energie hebben en een kledingmaat minder is een mooie bijkomstigheid. Een week of acht geleden ben ik begonnen met een nieuwe kleine gewoonte aan te leren. Elke ochtend keek ik naar hoe mijn dag er uit zag en op welk moment en op welke manier ik aan mijn beweging kon komen.

 

Ik doe niet aan goede voornemens voor een nieuw jaar

Mijn doel

Mijn uiteindelijke doel was namelijk: vier keer per week intensief bewegen. Dat lukt op het moment heel aardig. En nee hoor, dat gaat niet altijd met evenveel enthousiasme. Maar ik ben inmiddels wel een relatief trouwe bezoeker van de sportschool en in mijn dorp ben ik eens per week, heel soms zelfs twee keer, hardlopend te bewonderen als bizon tussen de hindes**. Ik breek geen records en op mijn manier van lopen is vast veel aan te merken, maar dat kan me niks schelen. Ik kan enorm genieten van de endorfines die ik daarna letterlijk voel. Heerlijk. Ook, of misschien wel juist als ik eigenlijk geen zin had om te gaan sporten. Verschil is dat ik, als het niet helemaal gaat zoals ik het had bedacht, ik dat ook prima vind. Vandaag lukt het niet, maar morgen misschien wel weer. Het is een hele opluchting om zo in het leven te staan, vind ik.

En ja, met de feestdagen lukt het bewegen en het op mijn voeding letten allemaal net even iets minder, maar dat is ook helemaal goed. Vroeger dacht ik dan:

“Ok, mislukt! Ik hou er maar weer mee op”.

Nu ik wat liever voor mezelf ben, kan ik dat iets beter naast me neer leggen en gewoon weer oppakken waar de draad bleef liggen.

De moraal van dit verhaal is: als je jezelf kleine gewoonten aanleert, kom je een heel eind. Dus niet radicaal je leven omgooien als je wat gewicht kwijt wilt, en alleen nog maar kip, rijst en broccoli eten. Iedereen weet dat het werkt als een malle, maar niemand houdt het vol. Daar kunnen wij niets aan doen, dat heeft te maken met onze verschillende breinen, zoals ons Reptielen Brein, ons Zoogdieren Brein en ons Menselijk Brein. Maar daar over later wellicht meer.

Er is in dit verhaal maar één klein probleempje. Vino, vino, waar blijft de wijn?***

** Vrij naar Linda de Mol
*** Vrij naar Imca Marina
Heb jij Goede Voornemens? Wat doe jij om deze ‘vol te houden’?

Schrijver | Waar is Mam
Ik ben Evelyn Reidinga, bouwjaar 1971, getrouwd met Bert en moeder van twee volwassen zoons. Ik ben werkzaam als zelfstandig coach en daarnaast nog een aantal uren per week werkzaam bij een welzijnsorganisatie. In mijn vrije tijd kan ik uren kijken naar series en docu’s. Ik hou van haken, foto’s bewerken, bullet-journalling. Ik ben gek op interieur-styling en ik hou er van om uit eten te gaan wijn te drinken en ik probeer regelmatig aan lichaamsbeweging te doen in de vorm van Bodypump en hardlopen.

2 reacties

  1. Ik noem ze ook niet echt ‘goede voornemens’, eerder plannen voor het nieuwe jaar. Het meest concrete plan is dat ik me opgeef bij een buikdans talent search. ?

  2. Geweldig stuk, Evelyn en inderdaad een goede benadering. Ik ben ook begin november begonnen in de sportschool. Ik hoef geen kilootjes kwijt, maar ik wilde wel aan mn conditie werken. En waarom wachten tot 1 januari, toch? ?

Ik ben heel benieuwd naar jouw reactie?